 |
 |
 |
Op enkele flinke fietsminuten
van de Noordzee. En van Brugge. Middenin de polders.
Tussen fiere populieren, riet en ander (on)kruid, en altijd
wel wat waggelende eenden en grazende schapen in de buurt.
Daar, aan de overkant.
Catherine & de Lulu's timmerde, sleutelde en schilderde
hier langs de oever van het kanaal aan haar droom, in een
pand waar ze op slag weg van was. Een huis dat ze nooit
dacht te zullen vinden. Een plek en een stek die ze
meteen wilde delen. En dan dat licht. Want dat is als
we de vrouw des huizes mogen geloven, op het einde
van de dag, op zijn mooist. En heel bijzonder. We twijfelen er niet aan. |
|
|
|
|
